Մենք պետք ենք մարդուն նրա հոգին հասկանալու համար,այլ ոչ ՝ նրա կողքով քայլելու համար։Դու պետք ես նրան,որ խոսես ամեն ինչից,որ խրատես,ջղայնանաս,բայց երբեք էլ չլքես...Դու մարդուն պետք ես,որ նա ամբոխի մեջ էլ քո շունչը զգա,դու պետք ես նրան,որ մենակ չմնա,երբ իրեն մենակությունն է ձգում...Նրա ձեռքը ամուր բռնիր,չէ որ քո ձեռքերի ջերմությունը նրան ուժ է տալիս,չէ որ այդ ձեռքերն են նրան օդ բարձրացնում...Մի վախեցիր նրա սխալներից...դու վախեցիր նրան չօգնելուց...վախեցիր,որ նա կունենա քեզ,բայց իրեն կոտրված ու մենակ կզգաս,այ դա է վախը...Դու պետք ես մարդուն,որ նրա ասած կես բառը անգամ հասկանալի կլինի քեզ,որ աչքերի խաղը բացատությունն կլինի այն բանին ՝ թե ինչ է կատարվում իր հետ։Գրկիր նրան,որ նա հավաքի իր մտքերը...ո