Бир ёш йигит хикоя қилади:Бир куни онам билантортишибқолдик. Овозларкўтарилишгачаборди. Олдимдаги китоб-дафтарларимни зарда биланстолустига отдим-да, хонамгакирибкетдим. Ўша пайтда кўнглимгақилхам сиғмасди. Одатда бирорнарсадан қаттиқ хафа бўлсам,уйқубилан ёзилардим . . .Эртаси куни университетданқайтаётиб, ўзимни қўярга жойтополмай, қаерда юрганимнихамбилолмай, безовталаниб,охиримехрибон онажонимгахазилнамобир нома ёздим. Номадажумладаншундай дейилганди:"Эшитишимча, инсон оёғинингости устига нисбатанмулойимроқва юмшоқроқ бўларкан.Муборакоёғингиз шу гапларнингтўғрилигини лабларим билантекшириб кўришимга ижозатберармикин!"Уйга келсам, волидам мениостонада кутиб турардилар.Кўзёшлари яноқларига