ოჰ ეს ამაღელვებელი ბოლო წუთები ,
რამდენიმე წუთი , წამი და შენ სცენაზე
გახვალ. აი უკვე…ერთი , ორი , სამი ,
ნაბიჯი ნაბიჯს მისდევს , მუსიკა ტანში
გივლის , სცენის მტვერი , სინათლე.
ცოტაც და ირგვლივ ყველფერი
ბრუნავს , დარბაზის შუქი თვალს გჭრის,
იღიმი , მაყურებელს უღიმი, რას
ფიქრობ იმ დროს როცა შენს წინ
ამდენი ხალხია ?..შენ კი აკეთებ იმას
რაც მთელი არსებით გიყვარს და ამას
გრძნობ..გრძნობ?? გრძნობ რომ სცენის
მტვერს ყლაპავ , გრძნობ რომ სისხლი
ძარღვებში აქაფებულა , გრძნობ ეს
სცენა პატარაა შენთვის , გრძნობ რომ
რაღაც უხილავი შენდა უნებურად
შემოვიდა შენში, ჟრუანტელივით
დაგიარა ტანში და გათქმევინა ”მე
მიყვარს ცეკვა”" ,”მე ცეკვისთის ვარ
შექმნილი”