Qocalar evinin həyəti, səssiz Səhər saat səkkiz, hardasa səkkiz Oğul atasının tutub əlindən Baxışlar doğulur pəncərələrdən
Yenə bir atadır bu evə gələn Ah çəkir uzaqdan ahıl yaşlılar Qocalar evinin pəncərəsindən Yalnız keçmişinə boylanmaq olar
Bilir bu ayrılıq bəlkə də sondu Qucub balasını opür üzündən Atılmaq nə qədər ağır olsa da Qalmır öz atalıq məhəbbətindən
Həyat belə alır öz qisasını əlləri boşaldı, rəngi dəyişdi Axı o bir zaman öz balasını Körpələr evindən götürməmişdi
Yorğun yerişiylə boylandı geri O tək uşaq idi, dünyadan köçən Ona sadiq qalan, mələk qadından Son dəfə, son dəfə bir az da olsa Sədaqət gözlədi öz övladından