Մի մեծահարուստ մարդ կար, որ բեհեզ և ծիրանի հագուստներ էր հագնում և ամեն օր փառավոր խնջույք էր սարքում։ Մի աղքատ մարդ էլ կար՝ Ղազարոս անունով, որ նստում էր նրա դռան առաջ՝ հուսալով իր փորը լցնել մեծահարուստի սեղանից ավելացածներով։ Ղազարոսը վերքերով էր ծածկված, և շները գալիս էին ու լիզում նրա վերքերը։ Աղքատը մեռավ, և հրեշտակները նրան տարան Աբրահամի մոտ։ Մեծահարուստն էլ մեռավ և թաղվեց։ Դժոխքում, մինչ մեծահարուստը տանջանքների մեջ էր, բարձրացրեց իր աչքերը և հեռվից տեսավ Աբրահամին և Ղազարոսին էլ՝ նրա մոտ։ Մեծահարուստն աղաղակեց. «Հա՛յր Աբրահամ, ողորմի՛ր ինձ և ուղարկի՛ր Ղազարոսին, որ իր մատի ծայրը ջրի մեջ թաթախի և զովացնի լեզուս, որովհետև այս կրակի մեջ տառապում եմ ծարավից»։ Աբրահամն ասաց նրան. «Ո