Günəş heç vaxt batmır, həmişə eyni istilikdə və işıl-işıl parlayır; dönən, sönən və qaranlıqda qalan bizlərik. Günəş qaranlığı tanımaz.
Sözlər sadəcə bizim həqiqi düşüncələrimizi gizlətmək üçün uydurulub. Ağrımızı qışqırıqla, dərdimizi göz yaşımızla ifadə edirik, sevinc gözlərimizdə həkk olunur. Məgər bu hissləri sözlərlə ifadə etmək mümkündürmü?!