Ота-онам билан ёнма-ён,
Еган ширин бир бурда ноним.
Кўзим қувнаб кетар ҳар замон,
Болалигим эслаган оним.
Бахтли эдик кеча-ю, кундуз,
Топилмасди бирорта камлар.
Жуда яхши эслайман ҳануз,
Хаёт гўзал эди у дамлар.
Хозир оғир ботади, гоҳо,
Жигар бандим укамнинг гапи.
Тубанлашиб кетганмидим ё?
Ахир менга кўп теккан нафи!
Ранжиганда юзимни буриб,
Шу ерда ҳам нафни ўйлайман.
Қадамимни ўлчамай туриб,
Ҳар қадамда уни синайман.
Баъзан араз қилади синглим,
Ака бир бор йўқламайсиз деб.
Юзим шувит музлайди қалбим,
Нима қилдим, бу дунёга кеб.
Мен ҳулоса чиқардим бугун,
Мутлоқ бошқа ҳаёт бошлайман.
Беш кун эмас, фақат икки кун,
Бу дунёда, чиндан яшайман.
Камолиддин норкозиев чуст