უერთმანეთოდ
მე უშენობით შენ უჩემობით,
როგორ გავლიეთ დღენი...
ზეცასაც სტკივა ჩვენი ტკივილი,
დრო კი ტკივილს ვერ შველის.
სულ მენატრები სუნთქვაც კი მიჭირს...
ჩემო ფერიავ ჩემო...
ჩემო მზიანი დღის გათენებავ,
შენ ჩემო სულის მზეო.
ჩიტის ბარტყს ვგავარ როცა გიხსენებ,
ვცახცახებ მთელი ტანით,
ზღვარ გადასული ქალობა გქონდა,
მოჰგავდი ქალღმერთ დალის.
შავი თვალები უძირო გქონდა,
მალავდა მძიმე ტკივილს…
სულის სიმები ჩამომაგლიჯე ,
თუმც არაფერი მიკვირს.
ვერ გაგიმართლე ალბათ იმედი,
ზეცას ვერ მივწვდი შენთვის,
ბედნიერებაც სადღაც შორს დაგვრჩა...
და მეც მარტო ვარ ჩემთვის.
ასე რომ ჩემო, დაგვღამებია,
არც დათენდება ჩვენთვის…
გარდასულ დღეთა მოგონებებით,
თუმცა ვიცოცხლებ შენთვის.