ძვირფასო, შენ მთხოვნი შენდობას იმ ცოდვათა, რომელთა შესახებაც მწერდი წინა და ახლანდელ წერილში. პასუხად მოგწერე, რომ, როგორც აღსარებისას, „შეგინდე და განგხსენი" შენ მიერ აღიარებულ ცოდვათაგან. შეგიძლია, აღარ გაიმეორო ისინი აღსარებისას სხვა მღვდელთან.
გადაჭარბებულ მწუხარებას სასოწარკვეთილებამდე მიყავხარ - ეს სიამაყის ნიშანია და არა სიმდაბლისა. დარდი და წუხილი იმის გამოა საჭირო, რომ ცოდვებით შეურაცხვყოფთ უფლს.
ვითხოვოთ შენდობა და ვეცადოთ, არ გავიმეოროთ, თუკი ისევ ჩავვარდებით რაიმე ცოდვაში, დაუყოვნებლივ კვლავ უნდა ვითხოვოთ შენდობა და უფალი გვაპატიებს, რადგან მოვიდა არა მართალთა საცხოვნებლად, არამედ ცოდვილთა. იმ ცოდვილთა, რომლებიც ხედავენ საკუთარ ცოდვებს.
როცა ადამიანი ცდილობს, აღარ გაი