მე უჩემობა გასწავლე მაგრამ,
მე უშენობის მკვდარი მსხვერპლი ვარ.
მჯერა იქნები სადღაც შენ კარგად,
მე კი უბრალოდ, ჩემთვის მივდივარ.
როცა გაივლის, ზამთრის ეს სუსხი,
და გაზაფხული მოვა შენ თმებთან.
იქნებ მიპოვნო სადმე შენ სულში,
და არა ეკლად ველურ ვარდებთან.
მე გულის გარდა ვერაფერს მოგცემ,
მარტო ეს არის ჩემი სიმდიდრე.
დამთავრდეს მინდა, ლოდინი მორჩეს,
იცი რამდენჯერ დღესაც ვიტირე.
უბრალოდ ვიცი, მერე ჩვენ ორნი,
ამ უჩვენობის ომს რომ წავაგებთ.
სიმწარე მთებსაც მიწიდან მოთხრის,
და ყოველ ღამე ძლიერ მაწამებს.
მე უჩემობა გასწავლე მაგრამ,
მე უშენობის მკვდარი მსხვერპლი ვარ.
ჩვენ უჩვენობა გვინდოდა მაგრამ,
შორს ვართ და მაინც ვხვდები ერთნი ვართ.