Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 6 окт 2017
Фильтр
მოდი სიკვდილო, ვილაპარაკოთ.შენ შენი მითხარ, მე ჩემსას გეტყვი.იქნებ, ცოტა ხნით ყური დამიგდო,გვერდზე გადადო, ეგ შენი ცელი.მოდი,ერთმანეთს პირობა მივცეთ.ბევრს არას გეტყვი,განა მე ვინ ვარ.ნუ მოჭრი ნედლ ხეს, აცადე გახმეს.და უმწიფარი არ მისცე მიწას.მე კი, ჩემთავად, მთხოვე ის წლები,რომლებიც ჩემთვის გეზედმეტება,ოღონდ ნუ იცი, ნორჩი სიცოცხლის,ასე გაწირვა და გამეტება...•••
სამი მეზობელი თავ-თავისი ფანჯრიდან ქუჩას გასცქერის. მოსაღამოვდა. ბინდი ჩამოწვა. უცებ, ქუჩაში, სწრაფად მიმავალი კაცი გამოჩნდა.
-აი ვერაგი, გაიფიქრა პირველმა, ეტყობა, დაბნელებას ელოდებოდა, მიიჩქარის ახლა ვიღაცის გასაძარცვავად!
ნამდვილად საყვარელთან მიიჩქარის, გაივლო გულში მეორემ,- აი გაიძვერა!
-როგორც ჩანს, მწუხრის ლოცვაზე აგვიანდება, ამიტომ მიიჩქარის,- გაიფიქრა მესამემ.
,, კოკასა შიგან რაცა სდგას, იგივე წარმოდინდების''..
-აი ვერაგი, გაიფიქრა პირველმა, ეტყობა, დაბნელებას ელოდებოდა, მიიჩქარის ახლა ვიღაცის გასაძარცვავად!
ნამდვილად საყვარელთან მიიჩქარის, გაივლო გულში მეორემ,- აი გაიძვერა!
-როგორც ჩანს, მწუხრის ლოცვაზე აგვიანდება, ამიტომ მიიჩქარის,- გაიფიქრა მესამემ.
,, კოკასა შიგან რაცა სდგას, იგივე წარმოდინდების''..
როცა უშენობა სულში დააბოტებს,წვიმებს სიმარტოვის ცრემლად შევერევი,ნუღარ მომიგონებ,ნისლებს გამაყოლე,მერე მომინატრებ,როცა შემელევი.როცა უშენობა ურცხვად ამედევნა, ფრთხილად შემაჩვია დარდებს უსაშველოსიცი,რა მწარეა,როცა მონატრებას,ვეღარ გაგიგია,როგორ უსაშველო.აღარ დაიღალა დროის ქვაფენილზე,მძივად გაბნეული სევდის ნამსხვრევები,მჭირხარ უსაშველო რწმენის აპათიად,სულზე დამაფარე გრძნობის ნაფლეთები.მთვარეც დაიქანცა ლოდინს დაჩვეული,მე...შენ...უშენობა?ვეღარ ამაცილე,აღარ მოიხედო,უკვე გვიანია,ჩემი "სამყაროდან" ცრემლით გაგაცილე.
როცა უშენობა სულში დააბოტებს,
წვიმებს სიმარტოვის ცრემლად შევერევი,
ნუღარ მომიგონებ,ნისლებს გამაყოლე,
მერე მომინატრებ,როცა შემელევი.
როცა უშენობა ურცხვად ამედევნა,
ფრთხილად შემაჩვია დარდებს უსაშველოს
იცი,რა მწარეა,როცა მონატრებას,
ვეღარ გაგიგია,როგორ უსაშველო.
აღარ დაიღალა დროის ქვაფენილზე,
მძივად გაბნეული სევდის ნამსხვრევები,
მჭირხარ უსაშველო რწმენის აპათიად,
სულზე დამაფარე გრძნობის ნაფლეთები.
მთვარეც დაიქანცა ლოდინს დაჩვეული,
მე...შენ...უშენობა?ვეღარ ამაცილე,
აღარ მოიხედო,უკვე გვიანია,
ჩემი "სამყაროდან" ცრემლით გაგაცილე.
წვიმებს სიმარტოვის ცრემლად შევერევი,
ნუღარ მომიგონებ,ნისლებს გამაყოლე,
მერე მომინატრებ,როცა შემელევი.
როცა უშენობა ურცხვად ამედევნა,
ფრთხილად შემაჩვია დარდებს უსაშველოს
იცი,რა მწარეა,როცა მონატრებას,
ვეღარ გაგიგია,როგორ უსაშველო.
აღარ დაიღალა დროის ქვაფენილზე,
მძივად გაბნეული სევდის ნამსხვრევები,
მჭირხარ უსაშველო რწმენის აპათიად,
სულზე დამაფარე გრძნობის ნაფლეთები.
მთვარეც დაიქანცა ლოდინს დაჩვეული,
მე...შენ...უშენობა?ვეღარ ამაცილე,
აღარ მოიხედო,უკვე გვიანია,
ჩემი "სამყაროდან" ცრემლით გაგაცილე.
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
52
- vaja ochigavaАбаша
- i r m a irmaთბილისი
- irma bokuchavaТбилиси
- Lela pochxuaabasha
- NeKa ♥ ♥ ♥Батуми
7
- ECOLINES188172 подписчика
- Мужские понятия1271376 подписчиков
- Emiko gvilava....2 подписчика
- Karagül - შავი ვარდი10036 подписчиков
- ♥∞♥სიყვარულის თავშესაფარი ♥∞♥ მარიკა20302 подписчика