Якеро гуфтанд, чаро мансаберо намепазирӣ?
Гуфт, зеро чун тифл ва шири модар аст. Пазируфтанаш осон, вале ҷудо шудан аз он басо душвор аст.
Дар сиришти инсон чанд навъ муҳаббат мавҷуд аст, ки аз қавитарин навъи он муҳаббатҳо ҳубби молу мансаб аст.
Чун ҳубби мансаб дар нафс (хоссатан нафсе, ки аз дину имон дур бошаду поксозӣ нашуда бошад) басо решаи сахту амиқ дорад.
Муаррихон (агар хато накунам Ибни Халдун буд) гуфтаанд:
"Аз ҳама чизе, ки бештар аз пушти он хунрезиҳо сурат гирифта аст мансаб аст."
Хатари мансаб дар он аст, ки дар он ду муҳаббат ҷамъ шуда аст, ҳубби худи курсӣ (ҷоҳ) ва инки ҳарки ба ҷоҳ расад ба мол даст меёбад.
Бинобар ин, канда шудан аз мансаб душвортар аз ҳар маҳбуби ди