Odatdagi sertashvish tonglardan biri,soat chamasi 8:30 larda 80 yoshlardagi erkak kishi jarrohi qilingan bosh barmog’idagi qatmlarlarni oldirgani keldi.Uning judayam shoshilayotgani ko’rinib turardi.U hayajonli engil titroq ovozda ertalab soat 9 da muhim ishi borligini aytdi.
Doktorlar hozir band ekanligi va u bilan bir soatlardan keyingina shug’ullana olishlari mumkinligini bilganim uchun , afsusli holatda boshimni chayqab, o’tirib turishini so’radim.Biroq uning soat millariga naqadar mungli qarab qo’yayotgan ko’zlariga boqib, ich-ichimdan unga rahmim kelib ketdi.O’sha damda menda boshqa mijozlar bo’lmagani uchun uning yarasi bilan o’zim shug’ullanishga qaror qildim.
Uning barmoqlari bila
"Ada, oyim nimaga uyg'onmayaptilar?" Jajji bolakayning savoli shundog'am siqilib turgan dadasining yuragini ezdi. Ög'lini tizzasiga ötqazdida, peshonasidan öpdi. "Oying ög'lim, rosa charchagan. Endi bir-necha kun uxlab, yaxshilab dam olishi kerak" Bolakay indamadi. 5 yoshli bolakay onasining og'ir kasalligini ancha oldin fahmlagandi. Shifoxonaga dadasi körishga olib borganida, oyisi uni quchib rosa yig'lagandi. Dadasi oying tuzalib ketadi, keyin shifoxonadan javob berishadi degandi. Oyisi uyga qaytganida bola oyim tuzalibdilar deya rosa sevingandi. Öy-hayollari özidek sof murg'ak bola oyisiga boshqa sababdan javob berib yuborishganlarini bilmasdi. Har kungidek örniga yotarkan bolakay osmonga