მე ჩემს წილ გასავლელს სულ ჩოქვით გავივლი,
შენამდე არც ისე შორსაა უფალო,
მაწვალა ცხოვრებამ, ვერ გამაბოროტა,
და დავრჩი ასეთი, ლაღი და უბრალო.
აპრილმა მაჩუქა სიცოცხლის ფერები,
გავთეთრდი, გულით კი ჯერ ისევ ბავშვი ვარ,
ამ დიდი მადლისთვის–გავლექსო სათქმელი,
უფალთან, დედასთან, მამულთან ვალში ვარ. სამშობლოს მთა–ბარსაც ლექსებით მოვივლი,
ო, ეს მონატრება რარიგად მაწვალებს,
ვეცემი, ვდგები და ვაგრძელებ სიცოცხლეს,
წლებმა ვერ დამღალეს, ბევრი კი მასწავლეს. რა დამღლის, გარშემო იმდენი ფერია,
იმდენი მეგობრის თვალები მიყურებს,
წელი მომემატა? არც ისე ბევრია,
მე თქვენთან შეხვედრა სიცოცხლეს მიპურებს. ვერაფერს დამაკლებ ჩემო შემოდგომავ,
ახლა ფოთოლცვენის სცენა რომ მომიწყვე,
იცოდე, ჯერ არსად წასვლას არ