ես հասկացա կյանքում մի պարզ բան, Որ պետք չէ խառնել անցյալն ու ներկան,
Որ պետք չէ սիրել խենթի պես ուժգին, Պետք չէ նվիրվել այս կյանքում մեկին,
Ով իրականում չի էլ ըմբռնում, Թե սերն իսկական ինչպես է լինում, Թե ինչպես
կարող են քնքշորեն սիրել Եվ անմնացորդ ինչպես նվիրվել… “Սիրիր, որ սիրվես”
իզուր չէ ասված, Իզուր չի ասել ամենազոր Աստված, Որ քեզ սիրողից երես մի
դարձնի, Կյանքը քեզ նույն կերպ կպատասխանի: Երբհ ետո սիրես էլ քեզ չեն
սիրի, Երբ որ նվիրվես էլ չեն նվիրվի, Երես կդարձնեն նույն հենց քեզ նման,
Եվ խաբկանքն եր քեզ միայն կմնան: Եվայդ ժամանակ շատ ուշ կլինի, Երբոր
իմանաս` սերն ինչ գույն ունի…Բայց ամեն դեպքում երջանկություն քեզ, Թող տա
Աստված հանկարծ չսխալվես… Քո կամքով ընտրած այն սիրո հարցու