Ин илм ва ҳидояте, ки Худо маро ба он мабъус карда чун боронест, ки бар заминҳои мухталиф борад, қисмате ҳосилхез аст, обро мегирад ва гиёҳи фаровон мерӯёнад ва зимнан обро ҷазб мекунаду дар манобиъи зеризаминӣ захира менамояд, ба ин васила Худо мардумро мунтафиъ (баҳраманд) мекунад, сарфи хӯроку зироат мешавад. Қисмате ҳам биёбонҳоест, ки на ҳосил медиҳад ва на об мегирад. Мардум ҳам иддае илми дин меомӯзанд ва амал мекунанд ва нашр медиҳанд (паҳн мекунанд), инддае на амал мекунанд, на таълим медиҳанд.