Bilirsən sənin prablemin nədir? Sən insanlara çox tez bağlanırsan. Və bağlanan kimi etdiyin ilk iş o insanı xoşbəxt etməyə çalışmag olur. Başın o insana o qədər çox qarışır ki, özünün də xoşbəxtliyə ehtiyacın olduğunu unudursan. Ailəsini düşünən ata kimi olursan, yeməyib yedirdən ana kimi olursan.Onlar səni tərk edəndə, sən üzünü çevirib getmək əvəzinə tərk edildiyin yerdəcə donub qalırsan. Ona görə ki bu sənsən, əkdiyini biçməyən, başqasının xoşbəxtliyinə xoşbəxt olan. Sən bağlandığın insanlara ürəyində elə böyük yer ayırırsan ki, onlardan sonrakı o boşluğu bir də doldura bilmirsən. Elə buna görə də sən əzab çəkməyə məhkumsan, anlayırsanmı?!