Уйланиш вақтим
келди, онам бир
қизни кўз остиларига олиб
қўйган
эканлар, онамга у ёқар, оиласи
хурматли ва жуда яхши экан.
Мен
хам у қизни кўрдим, мастура
экан,
кўринишидан шаръий илмга
эга эди.
Онам у қиз билан гаплашиб,
мен
хақимда кўп гапириб берган
эканлар. Учрашдик, у қиз
мендан
Қуръондан қанча ёдлагансиз,
деб
сўраб қолди. Мен ишим жуда
хам
кўп, вақтим кам бўлгани учун
жуда
хам кам хифз қилганман,
биламан,
бу менинг нуқсоним, лекин
ишлаш
хам керак, дедим ва сездимки,
у
менга рад жавобини беради ва
рози
бўлмайди . . . Мен хам ундан, сиз
қанча ёдлагансиз, деб сўрадим
ва
«Амма» порасини, деган
жавобни
олдим. Шу тариқа су