Дарахтдан барг каби тукилиб кетдим, Ёмонлардан туйдим чарчади юрак. Манзилимни бахт деб азобга етдим, Йиглаб яшаяпман кулмасам керак. Ишондим гохида узимдан купрок, Содда деб кадримни килдилар тупрок. Эсласам аламдан калбимда титрок, Алдандим хеч качон севмасам керак. Хамма унутди, мени инсонлигимни, Айтдилар куёшсиз осмонлигимни. Дустларим курсатди арзонлигимни, Йикилдим хеч качон турмасам керак. Куш эдим шамолга тескари учдим, Тош эдим Бахт омад тогидан кучдим. Бугун кизик эмас хеч кимга холим, Бир умр шу холда яшасам керак. Кузларим жилмайиб юрагим йиглар, Жавобсиз саволлар калбимни тиглар. Хеч качон учмаса керак бу излар, Бахтсизман бахтимни топмасам керак. Йигладим хаётда яшагим келмай,