Аросат
Вергул қўявердим қайта ва қайта,
Нуқта қўйишликка журъат топмадим.
Ёки севгимизга видолар айта,
Ишқимиз китобин буткул ёпмадим!
Ёки нигоҳингдан паналайдиган,
Ҳимоячим йўқ ҳеч - қуролсизман мен.
Ўз ўзимга шуни оламанда тан:
Ношудман, нотавон - қарорсизман мен.
Зеро хатоларинг кўриб туриб ҳам,
Терс бурилиб шартта кета олмадим.
Ёки бир бу дардга топганча малҳам,
Ўйингдан, исмингдан кеча олмадим!
Кетаман деганда ҳар сафар, ҳар гал,
Нимадир ортимга қаратаверди.
Нимадир унутай деганим маҳал,
Эслатиб ифоринг таратаверди.
Бир кунга етмасдан сенсизликларим,
Остонанг устида изим турарди.
Сен қанча хатолар қилганинг сари,
Қадамларим сенга, сенга юрарди.
Шунчалар мураккаб, шунчалар чигал,
К