აი აქვე, ეხლახანს, ამ წუთს, ერთად ვიყავით და ვუხსნიდი იმ უიმედო გარემოებას, რომ თითქოს ყველაფერი კარგად იქნებოდა, და რომ გამოჯანმრთელდებოდა და ანდროს ასეირნებდა, რომ ზღვაზე ანდროს ატარებდა და აჭყუმპალავებდა როგორც ზამთრის პირობებში პატარა ტაშტში, რომ ბულვარის სიმწვანეებში გადაჭიმულ კილომეტრიან სასეირნო ბილიკზე ანდროს დაჭერა გაუჭირდებოდა, რომ იდეალური ბებია იქნებოდა ანდროსთვის..... თურმე როგორ, როგორ ვატყუებდი უსაფუძვლო თეორიით სიცოცხლის აზრის მწყურვალ ქალს..., ქალს? არა ... ჩვენი სისხლის და ხორცის შემქნელ ანგელოზსს... „დედას“...
უბრალოთ და მარტივად თუ კი იქნებოდა შესაძლებელი მე შენი გუნება, გამძლეობა და მოთმენის შინაგანი სამყარო გადმომედოს, დამჩემდეს ბედნიერი ვიქნებოდი. პატარა 10 თვის ცქნაფ