ОНАСИНИ СЕВАДИГАНЛАР БУЛСА УКИСИН
Туғилдим, кўзлари очиқ кўр экан,
Врачлар онамга шундайин деган.
“Вақт ўтсин, йўли бор, топилар даво,
Ўғлингиз кўради, мададкор Худо!”
Авайлаб ўстирди бечора онам,
Эртадан кечгача бўлиб парвонам.
Йиллар аста секин ўтиб борарди,
Онамнинг қалбида шамлар ёнарди.
Ёшим ўн иккига киргунга қадар,
Олам қизиқтирди мени нақадар.
Ҳамма нарсаларни ушлаб кўрардим,
Мева ҳидларини ёддан билардим.
Тинмай маблағ тўплаб келдим падарим,
Дердилар бўлмасин ҳеч кўнгли ярим.
Онам эринмасди тушунтиришга,
Айтган ишларимни туриб қилишга.
Ниҳоят ўша кун келди бир пастда
Врачга юзландик умидла аста
Кўзимни текширди кўз шифокори,
Бир гапи юракка бўлолди дори