ზოგჯერ ადამიანს ნომხდარის აღქმა არშეუძლია...ასე მჭირს მეც ამშემთხვევაში უკვე ერთკვირაზე მეტი გავიდა მომხდარი უბედურებიდან და ჯერაც ვერმოვსულვარ აზრზე თუ რახდება..რატოვართ ასე დამწუხრებულები რატოგავიძახით ერთიდაიგივე სიტყვას ეჰ დიმა:'( :'( რატოვართ ყველა შავებით შემოსილი და რატოარქრება ჩვენს თვალებში ცრემლი?რატო? ზოგჯერ მგონია სიზმარშივარ და რაგაც დიდხანს გაგრძელდა ეს აიზმარი
.თან მეშინია რადგან ეს საშინელი სიზმარია და მინდა გავიღვიძო მინდა გამოვფხიზლდე მაგრამ არა:'( :'( ეს მწარე რეალობაა სული მტკივა ,...და მინდა ვიტირო,ვიყვირო,მაგრამ რაგაც მაჩერებს და მეუბნება რომ შეჩერდი გაძლიერდი შენს გარშემო ბევრი საყვარელია ადამიანი მათგამო გააკეთე ეს...და მაშინვე ქრება თვალებზე ცრემლი..ემოციები ვერგამ