უთქმელი სიტყვები ყელში მაქვს გაჩრილი, ნათქვამით კი მთელი სამყარო ავრიე, იმ ღამით ტალახში დავეცი რადგანაც, სასმელი კი არა, სიმთვრალე დავლიე. გეძახდი ნუ წახვალ მაცადე ადგომა ხედავდი ვცდილობდი და იცი ვეცდები, იქამდე სადამდეც გამიშვებს ლექსები, მაცადე იქნება მე თვითონ გეცლები სიგარეტს სიცოცხლის ჯინაზე ვაბოლებ, მინდა რომ თვალებში შევხედო აღსასრულს, ამ ლექსის ბოლოში არ ვტოვებ ავტოგრაფს, უბრალოდ მიჯღაბნით მივაწერ "დასასრულს" ცხოვრებამ წამებში შეცვალა ფერები, წარსული წუთებში თავიდან გადამხდა ამხელა ძალა ხარ და თითქოს არ მჯერა ამ ჩემი სიტყვების მოსმენა რა გახდა?! მირჩევნია ვიყო უშნო, ანდა ქუჩის მათხოვარი, მაგრამ სულით მდიდარი და მფარველობდეს მაცხოვარი. ქვეყანაზე რისთვის გავჩნდით ვერავის ვერ