Qabristonda kecha yoqqan qor Mildir-mildir erib yotibdi. Go‘r ustida bir it ingrab zor, Loyga bag‘rin berib yotibdi. Kecha tobut ko‘tarilgan dam U beorom yugurgan-yelgan. Quvsalar ham, tosh otsalar ham El ortidan mozorga kelgan. Otasidan ayrilsa agar Buncha kuymas odam bolasi. Yolg‘on edi kecha yig‘ilar, Rost edi shu itning nolasi. Sovuq tunda qotib, diydirab, Qabrga u qo‘yib yotdi bosh. Erigan qor kabi mildirab Ko‘zlaridan tinmay oqdi yosh… Biz insonmiz, sohibi dunyo, Qudratlimiz, mag‘rurmiz, to‘qmiz. Sadoqatda, mehrda ammo Shu bechora bir itcha yo‘qmiz.