Ўғлим, ишдамисан? – Ҳа,дада,тинчликми? –Ўзим, ёнинггабормоқчиман…Ўғилнингпешанаситиришиб кетди.Бугунтекширувгакатта одамларкелиши керак.Уларнингёнидақалтираб, ҳассасига суянибкирибкелаётгандадасини кўзолдига келтирди.Телефонниқулоғига босганчашоша-пишаташқаригачиқди. – Дада, менишдамасман,ҳозиранчаузоқдаман, иш биланкетгандим,нега эди ўзи? –Ҳа,майли, унда болам,ишингданқўймай,ўзингни эҳтиётқил, болаларинггасалом айт.Бугункеласанми? – Оббо дада,яқиндабордим- ку! Майли,меничақиришяпти. Ўғил аслидаҳечким чақирмаган бўлса-да,“ҳозир”дедиютугмачани босди.“Мени бекорчидебўйлашади,шекилли…” Чолгўшакданэшитилаётганқисқатовушларга бир муддатқулоқтутиб турдиюхўрсинганчабосиб қўйди.Айтолмади. Нима ҳамде