Hovolanib uchayotgan zarayu- qumlar suvga yetib kelgach suvdanda qolur tog'larda sel bo'lib oqayatgan toshlar tuzga yetib kelgach seldanda qolar bu dunyo aldoqchi ishonma unga otangdan qolgan sendanda qolur sozanda chalayotgan sozingdan so'ra sozu nozu eski nog'ara boshqalardan qolgan sendanda qolur.
O'lsam-u unutsang menday yigitni yog'ar yo'llaringa afsus anduxim oq tulporday minib oppoq bulutni uyingni ustidan uchub o'tadi ruxim unga nima diysan bevofo yorim O'lsam-u unitsang menday yigitni qora tupuroq silab yotsa kuragim sen sen o'choq oldida chaqqan gugurtni ichida lavulab tursa yuragim unga nima diysan bevofo yorim sen xudo emasan axir o'ylanma jonim rishtasi qo'lida uning mayli kel men o'lmay senxam qiynalma shunga nima diysan bevofo yorim..
Aytishlaricha bu dunyo qoya uchida turgan uy singari omonat ekan undagi insonlar esa ertaga nimalar bo'lishini bilmaydi bugun kulub turgan nigox yoqimli ovoz armonga aylanishi ham munkun shuning uchun vaxt borida yo'qlash va qadirlash ham farz ham qarzdir.