ბავშვობა მენატრება. ბავშვობა, როდესაც ერთადერთი სადარდებელი ის გაქვს, თუ როგორ იცელქო, როგორ გააფუჭო რაღაც. ბავშობა, სადაც ტკივილი მხოლოდ კანის გადაქლეთვასა და თავის გატეხასთან ასოცირდება, სადაც წარმოდგენაც კი არ გაქვს, ნამდვილ, რეალურ ტკივილზე.. ბავშვობა, საცად მხოლოდ სათამაშოს დაკარგვა შეგიძლია. სადაც არ ხარ ვალდებული არაფერზე იფიქრო, სადაც არ გაკისრია არანაირი პასუხისმგებლობა, სადაც არაფერი აწვება შენ ბავშვურ კისერსა და გულს.. ბავშვობა, როცა არ იცი, რა არის დაკარგვა, სიყვარული, იმედგაცრუება, დანის ჩაცემა და ა.შ.. ბავშვობა, როცა წარმოდგენა არ გაქვს რა არის ცხოვრება..
(ან ახლა კი ვიცი რა არის ცხოვრება?! )