Bir kuni tolibi ilm piri komildan söradi: ustoz bu xayotda qandan odamlarga ishonmoq kerak? Ustoz javob qildi: bu hayotda özingdan boshqa hech kimga ishonma, hatto otangga ham, chunki u inson seni onangni sikkan!!!
Köp odamlar abadiy yashashni xoxlashadi, lekin hamamiz bir marta yashaymiz, bir marta turmush quramiz va farzandli bölamiz. Ammo ayrimlar uzoqroq yashashni istashadi, dastlab turmush qurishadi, ajrashadi yana turmush quradi ajrashadi .... eng achinarlisi yashashadi, lekin uzoq vaqt ölolmay yurishadi
KÖZ YOSHLARI ? yöq, bu yomgir OGRIQLIMI ? yöq, hamasi joyida BIRGAMIZMI ? afsus, biz boshqa-boshqamiz TUSHLARCHI ? ular menga tushunarsiz XOTIRACHI ? uni öchira olmaysan YURAKCHI ? singanni yopishtira olmaysan XAYOLCHI ? u sen bilan birga TUYGUCHI ? ularni özgartira olmaysan
Xayotda shunday vaziyatlar böladiki, charchadim töxta hayot deb, baqirgim keladi. Baxtimga shunday vaqtlarda yelkamdagi, Farishta oxista shivirlab, bu sening bekating emas, sen töxtama SABR QIL, SABR QIL deydi.