ამ ცხოვრების გზაზე ჩუმად უნდა გაუყვე თურმე ცხოვრების დინებას,შენი სიხარული არ უხარიათ ადამიანებს და არც შენი სატკივარი აწუხებს დიდად თურმე,სიკეთეც თურმე მხოლოდ კეთილ ადამიანს უნდა გაუკეთო,ვინც თავადაც კეთილია და კეთილი გული აქვს,თურმე სიკეთეს სიშტერედ გითვლიან და იცინიან თურმე,მაგრამ მე ეს არ დამაფრთხობს,ყოველთვის გავაკეთებ იმას რაც მე მიხარია,ყოველთვის დაუდგები ადამიანებს გვერდით,რითიც შევძლებ ამას,ყოველთვის მეყვარება ადამიანი მიუხედავად იმისა რომ მტკივა,იმიტომ რომ მე ასე მასწავლიდნენ,ასე გამზარდეს და ჩამინერგეს...მე ყველა კეთილი მგონია და ყველას თბილად ვექცევი,მაგრამ ჩემი გული და კეთილი მოპყრობა ვერ და არ დაინახეს ადამიანებმა,ვივლი ასე და ალბათ მეც გადავეყრები ამ ქვეყნად ადამიანობას,სითბოს