თავდახრილი და თვალცრემლიანიციხისის კარებთან დე, რატომ დგეხარ?ინებ მოგინდა შენი შვილი გულში ჩაგეკრადა გეთქვა შვილო საფიცარად მუდამ შენ მყევხარ.იქნებ მოგინდა გეამაყა შენი ვჟკაცითდა გეთქვა ისევ,ჩემი შვილი აი ეგ არის,თითქოს გიკვირდა, მე პატიმრად როგორ ვიქეციჯერ გუშინ კიდევ საამაყო ქართლის მხედარი.ეს რა მოგსვლია,თითქოს დაბერდი ამ ცოტახანში,შენ ამაყობდი შენი შვილით ყოველთვის დედა,მუხლებზე ვდგები და ფიცსა ვდებ აღარ დაგტოვებ,გთხოვ მაპატიო,პატიებას,რომ ისევ ვბედავ,მცხვენია დედა ციხის კართან შენ,რომ გიხილო,ნუ მოხვალ დედი სანახავად მართლა მცხვენია,იცი ძვირფასო ვერ ავიტან ღვთიურ თვალებზეწმინდა ცრემლები,დავინახო ჩამოგდენია.არაფერია თავი ასწიე ამაყად დედასულ მალე გნახავ და დავკოცნი ჩემს გამზრდელ ხელებს,შუ