Պատանի սիրտս բաժակ էրբյուրեղ,Որ լցվեց մի օր գինով աչքերիդ,Ու ես այն գինով հարբածխելահեղՔո ոտքերն ընկա ու դարձագերիդ:Բայց դու փշրեցիր իմ սիրտըմատաղ,Ա՜խ դու փշրեցիր գավաթն իմսրտի,Թափվեց իմ գինին...արյունաշաղախ,Ու ցնդեց պատրանքն իմ կույրկարոտի, -Բացվեցին սրտիս աչքերըբոլոր,Անցավ խելահեղգինովությունս,Կուչ եկավ խաբված իմ սիրտըմոլոր,Ամաչեց, որ քեզ նմանն էրբույնս:Դու ցոփ գինետան մի բաժակէիր,Սիրույս գինին էր աչքերսկապում,Ա'խ, ինչ լավ եղավ , որփշրվեցիր,Քանզի քեզ այժմ քեզնով եմչափում,Քեզնով, ինչպես լուսինը՝լուսնով,Որ լուսացել էր սիրույս արևով,Քեզնով եմ չափում, ոչ թեցնորքով սիրահառաչ,Որ իմ կույր սիրով աչքերս էրկապում,Ինձ ծունկի բերում, ինչպեսսիրատանջ,Խաբված աստծուն՝ սատանիառաջ...Ա՜խ արևն էլ է երբեմնխաբվ