Հեքիաթի վերջում բարին է հաղթում, իսկ սիրո հարցում մեկը միշտ սիրում, իսկ մյուսն անտարբեր ցավ է պատճառում: Չգիտեմ արդյո՞ք սեր կա աշխարհում, որ վերջաբանը ոչ թե տխրություն, այլ խինդ է բերում..
Ընդամենը մի նախադասությունը կփոխի ամեն ինչ, ընդամենը այս մեկ նախադասությունը դու պիտի հիշես քո ամբողջ կյանքում ` <<Սիրելով հեռանում եմ, ստիպելով մոռանում եմ>>...
