Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 2 апр 2014
Фильтр
იცით ამ სამყაროში თავს ზედმეტადვგრძნობ.რატომ?მიზეზი მარტივია.ყველა ჩემს გარშემო ცდილობენ შემცვალონ,ცდილობენ გული მატკინონ.ჩემში რაღაც არ მოსწონთ,აღიზიანებთ...და ამ დროს ფიქრდები და ხვდები რომ აქ შენი ადგილი არ არის.უბრალოდ უნდა ადგე და წახვიდე.უკაან არ მოიხედო,მაგრამ მიზეზიც,კი არა გაქვს იმისთვის რომ უკან მოიხედო...ამიტომ მიდიხარ მარადიოულობისკენ,ეს ცხოვრება ხომ ერთი,მოკლე წუთისოფელია.დგახარ და ფიქრობ ნუთუ არ შეიძლება დაივიწყო გულისტკენა,დაივიწყო დამცირება,დაცინვა რასაც ყოველდღე ხედავ და შიგ გულში გრძნობ?!ნუთუ არ შეიძლება ყველაფერი წარსულის მოგონებებთან ერთად დიდ სკივრში ჩაკეტო?ამ დროს ისმის კითხვა რამდენჯერ ? მეც ხომ ადამიანი ვარრ და მეც ხომ მაქვს გრძნობები.არ ვარ მანქანა რომელიც ვერაფერს გ
როდესაც შორდები ვინმეს. ყოველთვის გეშინია. უცხოვდები. რა მეშველება სად არის ის რაც იყო ჩვენს შორის სად გაიქცნენ გრძნობები? რატომ რატომ რატომ...
ტყუილი რომელიც ასე შეგიყვარდა, თურმე არ არსებობს უცებ აღმოჩენილი დრო შენელება.. უმოძრაობა....სიცარიელე.. სულში.. სხეულში.. გრძნობებში .. საქციელში.
წამის მოკვდავობა, სულის ტკვილი. მკვლელი მოგონებები, სიზმრები..
ვერ პოულობ ადგილს, მიზანს, მიზეზს - ყოფნის, სუნთქვის.
ყოველი ამოსუნთქვა უფრო და უფრო რთული ხდება. მარტოობის ცივი საბანი გაფარია..სისხლიანი ცრემლები.. მომაკვდავი იმედები..მკვდარი გული..
ვერ გრძნობ.. ტკივილი იმდენად მშობლიური გახდა რომ ვეღარ ამჩნევ..
და კივის.. კივის..ის რაღაც შენში .. რომელსაც ისევ იმედი აქვს
რომ დაბრუნდება.მარტო ხარ. არავის უშ
ტყუილი რომელიც ასე შეგიყვარდა, თურმე არ არსებობს უცებ აღმოჩენილი დრო შენელება.. უმოძრაობა....სიცარიელე.. სულში.. სხეულში.. გრძნობებში .. საქციელში.
წამის მოკვდავობა, სულის ტკვილი. მკვლელი მოგონებები, სიზმრები..
ვერ პოულობ ადგილს, მიზანს, მიზეზს - ყოფნის, სუნთქვის.
ყოველი ამოსუნთქვა უფრო და უფრო რთული ხდება. მარტოობის ცივი საბანი გაფარია..სისხლიანი ცრემლები.. მომაკვდავი იმედები..მკვდარი გული..
ვერ გრძნობ.. ტკივილი იმდენად მშობლიური გახდა რომ ვეღარ ამჩნევ..
და კივის.. კივის..ის რაღაც შენში .. რომელსაც ისევ იმედი აქვს
რომ დაბრუნდება.მარტო ხარ. არავის უშ
-რომ შეგეძლოს რას შეცვლიდით?
დაბალი ხმით კითხა ახალგაზრდა გოგომ გვერდზე მჯდომს,რომელსაც სახე დანაოჭებული ქონდა. ბეჭებში მოხრილი იჯდა. ხელები მუხლებზე ქონდა დალაგებული. ღრმად სუნთქავდა. ცისფერი თვალები ქონდა მოხუცს. ზღვის მსგავსი თვალები. თვალები ოდნავ მოჭუტა,მარცხენა წარბი ზევით აწია. მარჯვენა ხელი ნიკაპზე მოისვა. ერთი ამოიოხრა და დაბალ ხმაზე თქვა.
-არაფერს.
მერე ცისფერი თვალები დაბლა დაწია. თითქოს ცდილობსო თვალებზე მომდგარი ცრემლები დაუმალოსო ახალგაზრდა თანამოსაუბრეს. მეერე ისევ გაუსწორა თვალები უსასრულობას და ოდნავ ჩახრეწილი ხმით თქვა :
-შეცდომებზე სწავლობენ ბაბუ. ეს შეცდომები რომ არა მე დღეს ასეთიც ვერ ვიქნებოდი.
ახალგაზრდა გოგოს სახეზე სიამოვნება დაეტყო, შემდეგ ტუჩები დაისველა. ხელში პ
დაბალი ხმით კითხა ახალგაზრდა გოგომ გვერდზე მჯდომს,რომელსაც სახე დანაოჭებული ქონდა. ბეჭებში მოხრილი იჯდა. ხელები მუხლებზე ქონდა დალაგებული. ღრმად სუნთქავდა. ცისფერი თვალები ქონდა მოხუცს. ზღვის მსგავსი თვალები. თვალები ოდნავ მოჭუტა,მარცხენა წარბი ზევით აწია. მარჯვენა ხელი ნიკაპზე მოისვა. ერთი ამოიოხრა და დაბალ ხმაზე თქვა.
-არაფერს.
მერე ცისფერი თვალები დაბლა დაწია. თითქოს ცდილობსო თვალებზე მომდგარი ცრემლები დაუმალოსო ახალგაზრდა თანამოსაუბრეს. მეერე ისევ გაუსწორა თვალები უსასრულობას და ოდნავ ჩახრეწილი ხმით თქვა :
-შეცდომებზე სწავლობენ ბაბუ. ეს შეცდომები რომ არა მე დღეს ასეთიც ვერ ვიქნებოდი.
ახალგაზრდა გოგოს სახეზე სიამოვნება დაეტყო, შემდეგ ტუჩები დაისველა. ხელში პ
“…მე ფრენა შემიძლია? ეს რა არის? რატომ დაბნელდა? ეს თეთრხალათიანები ვინ არიან? სად მიგყავართ? ღმერთო ჩემო აქ იმდენი მიცვალებულია… მე აქ რა მინდა გამომიშვით აქედან მე ცოცხალი ვარ გამიშვით… გამიშვით… ” ბოლო ხმაზე ავქვითინდი…
“აზრი არ აქვს ჩვენ უკვე მოვკვდით…” მითხრა ვიღაც ქალმა… ამის მოსმენა არ მინდოდა… ვუმატე და ვუმატე ცრემლების ყლაპვას… “ნუ ტირი იქნებ იქ ჯობდეს?” მე კი “იქ” არ მინდოდა იმიტომ რომ “აქ” ჩემს სიყვარულს ვტოვებდი… მერე ვიღაცები მოვიდნენ და წამიყვანეს… თოჯინას დამამსგავსეს… და 4 ფიცარში გამომამწყვდიეს… ყველა ტიროდა მინდოდა მივსულიყავი და გულში ჩამეკრა, მოვფერებოდი და დამემშვიდებინა, მაგრამ ვერ ვინძრეოდი 4 ფიცარში “შეჭედილი”… განძრევა არ შემეძლო… არც სუნთქვა… თუმცა არც მჭირდებოდა… ტ
“აზრი არ აქვს ჩვენ უკვე მოვკვდით…” მითხრა ვიღაც ქალმა… ამის მოსმენა არ მინდოდა… ვუმატე და ვუმატე ცრემლების ყლაპვას… “ნუ ტირი იქნებ იქ ჯობდეს?” მე კი “იქ” არ მინდოდა იმიტომ რომ “აქ” ჩემს სიყვარულს ვტოვებდი… მერე ვიღაცები მოვიდნენ და წამიყვანეს… თოჯინას დამამსგავსეს… და 4 ფიცარში გამომამწყვდიეს… ყველა ტიროდა მინდოდა მივსულიყავი და გულში ჩამეკრა, მოვფერებოდი და დამემშვიდებინა, მაგრამ ვერ ვინძრეოდი 4 ფიცარში “შეჭედილი”… განძრევა არ შემეძლო… არც სუნთქვა… თუმცა არც მჭირდებოდა… ტ
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
171
- Валерия ♥Кишинёв
- Jan Atl ML.A
- baxtbek fayzullayevqabul
- Giiorgii MiiqelladzeБатуми
- - LevaМадрид
2
- msoflios fotosuratebi48597 подписчиков