ვითამაშოთ გინდა, ისე, ვითომ- ვითომ, შენ მოდიხარ, მე კი თითქოს სულ არ გელი, ოცნებები დამილაგოს შენმა სითბომ, როცა მოხვალ, ავურიოთ ყველაფერი. ვითამაშოთ, ცხოვრებაც ხომ თამაშია, მე ვიქნები სიყვარული ერთადერთი... ამ თამაშში ერთგულება ძალაშია, რა გაშინებს, გეუბნები, ვითომ მეთქი. თვალ-გახელილს შემაგებე სასთუმალთან, შენი მზერა, მასთან მცივან სხეულს ვითბობ, ყოველ ღამე მე დაგხვდები გახსნილ კართან, შენც ბრუნდები ადრიანად, ჩემთან ვითომ. ჩვენი სახლი აკვანია ვარდის-ფერა, შენ საჩემო, მე საშენო ყოფას გითმობ, და ეს ლექსიც სულ ხუმრობით დაიწერა, ეს, ასეთი თამაშია ვითომ-ვითომ.