ღმერთო,როგორი დამღლელი ყოფილა ძლიერი ქალის როლის თამაში..მაშინ როცა ტკივილისგან გული გისკდება,როცა თვალებს მალავ ცრემლების დასამალად,როცა ყელში ბურთივით გეჩხირება რაღაც იძულებული ხარ იცინო...იცინო რადგან თამაშის წესია ესეთი..იცინი,იმიტომ რომ სხვებს შენი სისუსტე არ დაანახო..გეშინია ვაითუ შენი სისუსტე დაინახონ..იცი რომ ვეღარ გადარჩები,იცი რომ არ დაგინდობენ...ნადავლზე დაპატიჟებული ცხოველებივით დაგესევიან და გაგგლიჯავენ...მტკივა... და მაინც არ ვნებდები..როგორ მინდა ადგილი ვიპოვო,მუხლებზე დავემხო და ავქვითინდე,მაგრამ ვიცი რომ არ მაქვს ტირილის უფლება,წინ კიდევ დიდი გზაა გასავლელი...ვეცემი..დაღლილი,ფორთხვით,მაგრამ მაინც ვაგრძელებ გზას და წამოდგომას ვცდილობ..შეუსვენებლად მივისწრაფი სიცოცხლის გადასარ