Марде назди Расул (с) омаду гуфт: «Ё Расулуллоҳ (с) , модари ман пир шудааст, бо дасти хеш нон дар даҳони вай мениҳам ва об медиҳам. Ӯро ба пушти худ мебардорам. Оё ҳаққи фарзандии худро адо кардаам? Пайғамбар (с) ба ӯ гуфтанд: - Аз сад якеро нагузоридаӣ. Лекин Худованд туро савоби бисёр медиҳад. Боре ҷавоне назди ҳазрати Муҳаммад (с), омада гуфт: «Ё Расули Худо (с), иҷозат диҳед, ки ба ғазо» (ҷиҳод) равам». Он Ҳазрат (с) гуфтанд: - Модар дорӣ? Ҷавон гуфт: -Бале, модарам ҳастанд. Паёмбар (с) фармуданд: - Бирав, ӯро нигаҳдорӣ кун, ки биҳишт зери қадами вай аст. Яъне,касеро Модараш розӣ бошад, биҳишт ба ӯ наздиктар аст.