Жоним болам!
Шундай пайт
келадики, мен
қарийман. Ўшанда
сабрли бўл ва м ени
тушунишга харакат қил . . . Агар еётган овқатимни
бехосдан тўкиб қўйсам,
кийимларимни сенинг ёрдамингсиз
эгнимга киёлмасам, «ёш боладан
хам баттар» деб оғринма. Сен
шундай қилсанг, юрагим оғриса хам маъюс жилмайиб эслайман:
кичиклигингда сен хам шундай
эдинг, буларни ўргатаётганимда
қанча вақтим кетаётганини хатто
хаёлимга хам келтирмаганман.
Чунки . . . ахир сен учун вақт нима бўпти, жонимни хам аямайман.
Худди хозиргидай . . . Агар сен
билан сухбатлашиб ўтирганимизда,
битта гапни минг марта
такрорласам, эзмаликда айблама,
мени эшит. Кичкиналигингда ухлашинг учун битта эртакни минг
марталаб ўқиб