Shahar markazidagi köp qavatli uylarning birida ko'zlari moviy, sochlari tim qora, yanoqlari qizil, go'zal bir qiz yashardi. U sira jilmaymas, doim g'amgin yurardi. Chunki u og'ir hastalikka chalingan va o'limini kutardi. U har kuni deraza oldida o'tirib, uyi qarshisidagi bir daraxtga termulardi. O'ziga-o'zi shu daraxt barglarini to'kib bo'lganida, men olamdan ko'z yumaman deb yurardi. Oradan vaqtlar ötib kuz keldi. Daraxtning barglari esa asta- sekinlik bilan to'kila boshladi. Qiz esa kun sanab daraxtga tikilib ötirardi. Nihoyat qish kelib daraxtda qöl b-n sanarli bir- necha yaproq qoldi. Qizning bölsa rangi sönib borar, umidsizlik domiga chökkandi. Nihoyat daraxtda bittagina barg qoldi. Qi