Ҳикоя қилинишича, бир киши қуръонни ёдлай олмасада такрор ўқийверар экан. Кунларнинг бирида кичик ўғли унга: "Отажон, ёдлай олмаганингиздан кейин ўқийверганингиз нима фойда?!.." -дея саволга тутди. Отаси: "Ўғлим, агар мана бу кўмир ташиш учун хосланган бўш саватга сув тўлдириб олиб келсанг айтиб бераман" -деди. "Тўлдириш мумкин эмас-ку?!.." -деди ўғил. "Сен ҳаракат қилиб кўр" -деди. Ўғил саватни анҳорга ботириб сув олди-да отасини олдига тез олиб боришга ҳаракат қилди. Етиб келгунича бўшаб қолди. "Фойдаси йўқ" -деди. "Сен яна ҳаракат қилиб кўргин" -деди. Икки, уч, тўрт ва бешинчи бор ҳаракат қилди. Лекин, сувни етказиб кела олмасдан ҳориқиб: "Тўлдириб