დედა ის არის, ვისაც ახსოვხარ,
დაბადებიდან ბოლო წუთამდე,
ვიდრე გიცქერის დედის თვალები,
ის გლოცავს ბოლო ამოსუნთქვამდე.
გხედავს თუ არა, სულ თან დაჰყვები,
მის გულში არის შენი ხატება
და ხშირად თვალწინ განვლილი წლების,
ეპიზოდები დაეხატება....
ხან გხედავს ისევ ჩვილს და ფუმფულას,
როგორ უსვამდი პატარა თითებს,
როგორ წარმოსთქვი პირველად აღუ,
აკაპუნებდი ჭიქაზე „კიჭებს“.
მას ახსოვს შენი პირველი ფოტო,
პირველი ზარი სწავლის დაწყების,
ახსოვს რამდენჯერ „ვეფხვად“ ქცეულა,
მის შვილს თუ ვინმე ერჩის და სწყევლის.
ისევ ინახავს იმ „დედა-ენას“,
რითაც ისწავლეთ ერთად ანბანი,
დედაა, ვისაც არ ავიწყდება,
შენს თავს მომხდარი ყველა ამბავი...
შემდეგ კი ყრმობა და სტუდენტობა,
შენს მომავალზე ფიქრი და დარდი,
დაუსრულებელ ზრუნვა, ფო