ნუ იტყვით სამშობლო არ მიყვარს,
ან თითქოს დავტოვე უგულოდ,
რამდენჯერ შვილები დამირჩა,
საჭმელის გარეშე,უპუროდ.
რამდენჯერ ცრემლები მახრჩობდა,
იმდენჯერ სიკვდილი ვინატრე,
შვილების გულისთვის ვინ მოსთვლის,
გზად შემხვდა რამდენი სიმწარე.
ვიბრძოლე რამდენიც შევძელი,
ვიშრომე ბევრი და ვიწვალე,
მამულო შენი სიყვარული,
პატარამ,სულ ბავშვმა ვისწავლე.
მიყვარხარ მე ისე ძალიან,
სიყვარულს რომ არ აქვს საზღვარი,
ყოველ დღე გიხუტებ ამ გულში,
მინათებ გზას როგორც ლამპარი.
ერთი რამ იცოდე სამშობლოვ,
მე მხოლოდ დროებით დაგტოვე,
სულ მალე ისევ დავბრუნდები,
გული ხომ მანდ,შენთან დავტოვე.
/მზაღო ოსიშვილი/