Ба номи Худованди Бахшандаи Меҳрубон. Эй муъминон, ба суи Худо тавбаи холис кунед! Умед ҳаст, ки Парвардигоратон бадиҳоятонро аз шумо дур кунад ва шуморо ба бустонҳое дарорад, ки зери он ч,уйҳо меравад - дар рузе, ки Худо Паёмбар ва ононро, ки ҳамроҳи у имон овардаанд, расво накунад; нури онҳо пешопешашон ва аз ч,ониби росташон равон аст; мегуянд: «Эй Парвардигори мо, нури моро барои мо тамом деҳ ва моро биомурз! Ба дурусти ки Ту бар ҳар чиз Тавонои». (Сураи Таҳрим: ояти 8)