რამდენჯერ ავენთე რამდენი ღიმილი შემაკვდა ბაგეზე,
რამდენი იმედი,
და კიდევ რამდენის აღარ მსურს ამოყრა
წარსულის სკივრიდან,
საშინლად ვეწამე, ვიდრე დღეს
სიმართლის თვალებთან მივედი,
იმ მწარე სიმართლის
ფეხდაფეხ რომ მსდევდა,
ძვალში რომ მივლიდა. რამდენჯერ წავედი, თან უკან მრჩებოდა
ფეხები…
და გული,
ჩემივე ორეულს რა აღარ ვაკადრე
ცრემლიან სარკეში,
მოვჭერი, რამდენი ნატვრის ხე
საკუთარ ხელებით დარგული,
მტკიოდი, და მაინც ძალა არ მყოფნიდა
გრძნობიდან გამეშვი. რამდენი ვილოცე, სანთლიან ხელებზე
შემახმა ღვენთები,
რამდენი ვიტირე,
ყელი და ღაწვები ცრემლით დავიმლაშე,
დღეს თითქოს ჩამაქვრეს,
დამტოვა იმედმა, ვერაფრით ვენთები,
უღონოდ ვაგდივარ ჩემივე სხეულის
და სულის წინაშე. რამდენჯერ მო