ОНА ВА ЎҒИЛ
Ишхонасидан узоқ вақт таътил ололмай, қишлоғига — уйига боролмаган ўғил қўли юпқароқ бўлиб турган эса-да, онасига момиқ рўмол ва жун пайпоқ сотиб олди. Отаси ёруғ дунёни тарк этгач, ёлғизланиб, қадди букилиб қолган волидасини мамнун қилгиси келди.
Аслида биттагина рўмолча берса ҳам онаси дунёга сиғмай кетар, ўғилни узоқ дуо қиларди.
Бу сафар ҳам шундай бўлди. Дарвозадан кириб келган ўғилни бағрига босиб, пешонасидан ўпган онанинг кийимидан қадрдон ис — тандир-ўчоқ тутуни ҳиди келди. Ўғил суюнган ҳолда онаси бошига рўмол ўраган эди, волиданинг кўзидан ёш сизиб чиқди. Ёрилиб кетган, серажин қўлини очиб, ўғлини алқади.
Ўғил кетар чоғи ўз болалиги ўтган хонадаги кўрпача тагига озроқ