Дур аз ватанам, лекин ёдам ба ватан бошад,
Аз Ҳак талабам ин аст хокаш кафанам бошад.
Ёрони ғариби ман ин зинда ҷудои чист,
Дур аз ватани зебо даври бе вафои чист.
Ҳарҷо ки сафар кардед дар ёди ватан бошед,
Андар талаби боғу ҳусни ин чаман бошед.
Тифлони паричеҳра хоҳони дидор ҳастанд,
Ҳар дам падарам гуён чун булбулаки мастанд.
Ҳар дам падари зорат ру суи дари хона,
Чашмаш ба раҳат чор аст девонаву мастона.
Модар писарам гуяд хуни ҷигарам гуяд,
Дар дасташ либоси ту шаб то ба саҳар буяд.
Хешону табори ту дар ёди ту сарсонанд,
Аз ҷабру ҷафои умр гумгаштаву ҳайронанд.
Ин кучаву ин деҳа бе буди шумо холист,
Рузе ки дар ин ҷоед саҳрову чаман олист.
Ёрон ба ватан оед зебандаи инҷоед,
Бе хоки