ცხოვრებამ ალბათ ტანჯვისთვისგამაჩინა პატარა სიყვარულიც კიარ შემარჩინა წამართვა ის რაცყველას აბადია, შეცდომამხოლოდმე, მე არ მაპატია, ტკივილმაბევრჯერ მწარედ ამატირა,რამდენჯერ ბრაზმა ძლიერამაყვირა, ზოგჯერ დარდი რომძალას მართმევდა, ალბათ სხვაამას ვერც კი ამჩნევდა, ცუდადმექცეოდნენ არავინ ნანობდა,სულამას ამბობდნენ მერერა? რამოხდა? ვის ადარდებდა ჩემიტკივილი?! ყველას ეფინა სახეზეღიმილი,რამდენჯერ თავიმიგრძვნია მარტოდ,ვერავინ რომვერ მოვნახე სანდო ტკივილსუხმოდდა ჩუმად ვიტანდი და რასაცვგრძნობდი გულში ვიკლავდივღელავდი მაგრამ ვინმამშვიდებდა? დარდიანს ყველათავს მარიდებდა, დარდი ჩემსთვალზე ცრემლებს ბადებდა,მაგრამარავის სურდა გაგება, გული რომსათქმელს ვეგარ იტევდამინდოდათქმა და არავინ მისმენდა,ვინიცის დარდმა რ