Муаллимае бо инки зебо ва ахлоқи хубе дошт, ҳануз издивоҷ накарда буд. Боре шогирдонаш кунҷков шуданд ва аз у пурсиданд:
- Чаро бо он ки дорои ахлоқ ва ҳусни зебо ҳастед, ҳануз издивоҷ накардаед?
Муалима дар посух ба нақл пардохт:
- Зане панҷ духтар ба дунё оварда буд. Шавҳараш он занро таҳдид карда буд, ки агар бори дигар духтар ба дунё оварад, ӯро дар кӯча раҳо мекунад ё ба ҳар навъе, ки бошад, аз ӯ халос мешавад. Хости Худованд буд, ки он зан бори дигар духтар ба дунё овард. Падараш он кӯдакро ҳар шаб канори кӯчаҳои шаҳр раҳо мекард. Субҳ, ки меомад, медид, ки касе тифлро набурдааст. То се рӯз ин кор идома дошт ва модараш ҳар шаб барои тифл дуо мекард ва ӯро ба Худо месупурд. Хулоса он ма