12:46ლექს ვწერ ბარის ხიზანია, დრო დაგვიდგა მეტად მკაცრი, ჩემი ლექსის მიზანია,რომ დავლოცო სვანი კაცი.ვინც ბოლომდე დარჩა მთაში,ინარჩუნებს მშობელ მხარეს, წელში მოხრილ მოხუც მახვშის, საკარცხულში მჯომიარეს.გარს გვარტყია სხვა სოფლები,ვართ მტრებისგან დაცულია, სადაც ჩვენ გვყავს მეგობრები ღობია და ნაცულია.მიხარია ჩემი შკედი, ისე დგას რაც ეკადრება ვისაც არა სწყალობს ბედი, ყველა კაცი უღვთოდ კვდება.ჩვენი ყრმობის ჩიხარეში, გაფრენილი ოცნებები, ჭიქას რომ ავიღებთ ხელში, მარტო გახსენებით ვტკბებით.დედაჩემის დედულეთისდრეგრძელობის დადგა ჯერი, დედასავით საყვარელი და ლამაზი ჟახუნდერი.ამ ორ ისტორიულ სოფელს შორის გაჩნდა დიდი ბზარი, მოდიოდა წყევლა კრულვის და გინების ნიაღვარი.რომ ავედი მაღლა მთაში, ლამის დავეტაკე კედ