Левая колонка

gauqme bulia

Последний визит: 27 фев 2019

00:23

Фильтр

დედაზე მე ისეთი რა უნდა ვთქვა, მაგრამ ჩემი მოსაყოლი მაინც უნდა მოვყვე. შარშან, გვიან შემოდგომაზე, ნოემბერში, ჩემს სოფელში ჩავედი. დამხვდა საცოდავი დედაჩემი - თითებდამჭკნარი, მაჯებდაწვრილებული.
მაინც მიღიმოდა და მეუბნებოდა: - ხან ვწევარ, შვილო, ხან, აი, ასე დავრაცრაცებო. ვიყავი ერთ ღამეს და ერთ დღეს, თითქოს ეზო-ყორის მოწესრიგებით გართული, სინამდვილეში რაღაც ცოდვით შეწუხებული. მეორე საღამოს, უკვე შებინდებულზე წამოვედი. ჩვენიდან რკინიგზის სადგურამდე 4 კილომეტრამდე გზაა, სულ თავქვე, თავქვე, აქედან კიდევ აღმართი. გამიმართა დედაჩემმა ძველებური ფარანი, ამინთო, -სადგურში რომ ჩახვალ მორიგესთან დატოვე და ვინმეს ამოვატანინებ მერეო. დავიწყე მე სიცილი, - რა ფარანი მინდა, დედა, ორმოცი წელიწადია ამ გზაზე დ

gauqme bulia

22 сен 2015

(♥‿♥)სტატუსები და სხვა(♥‿♥)

სიყვარული დროებითი ყოფილა. ის თურმე მიდის და ქრება, მაგრამ დიდ ტკივილს და შეუხორცებელ იარას ტოვებს, რომელზე შეხებაც ყოველთვის აუტანელ ტკივილს გაყენებს.

?

პაემანი უცნობ ქალთან "5 წუთი დარჩა" – ამბობს მოედნის დიდი, მრგვალი საათი. მაღალი, ახალგაზრდა ჯარისკაცი კი, რომელიც ახლახანს დაბრუნდა ომიდან, მოლოდინის თვალებით შესცქერის მას, გული გამალებით უცემს და ყოველი წამი საუკუნედ ეჩვენება. ზუსტად 5 წუთში, იგი ნახავს ქალს, რომელმაც მნიშვნელოვანი ადგილი დაიკავა მის ცხოვრებაში. უკვე 13 თვეა, რაც იცნობს და მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ არც კი უნახავს, მისი მიწერილი სიტყვები არ სცილდება ჯარისკაცის გონებას. ღამეა, ბრძოლის ველი ცეცხლში გახვეულა და ტყიამფრქვევების ხმა აყრუებს არემარეს. სიკვდილის შიში, თავდაცვის ინსტიქტი და სიმამაცე ერთმანეთში ითქვიფება და რაღაც გაურკვეველ გრძნობაში იზრდება,რომლის ახსნა არცერთ პოეტსა და მწერალს არ ძალუძს. ერთ–ერთ წერილში ჯარისკაცი